Over Sunita
Na mijn vierde miskraam wist ik één ding zeker: ik wilde niet alleen herstellen om weer te functioneren. Ik wilde mezelf terugvinden.
Een miskraam verandert meer dan alleen het verloop van een zwangerschap. Voor mij veranderde het ook hoe ik naar mezelf, mijn leven en mijn toekomst keek.
Misschien herken je dat gevoel wel.
Het leven ging door, maar van binnen voelde niets meer zoals daarvoor.
Het masker dat niemand zag
Een aantal jaren geleden kreeg ik drie opeenvolgende miskramen. Het verdriet was groot, maar wij kozen ervoor om dit nauwelijks met anderen te delen. Onze eigen emoties waren al zwaar genoeg; ik had geen behoefte om ook de emoties van anderen te dragen.
Aan de buitenkant leek alles gewoon door te gaan. Op mijn werk, bij familie en vrienden deed ik alsof er niets aan de hand was.
Thuis kwam de vermoeidheid, het verdriet en het onbegrip.
Achteraf besef ik dat ik vooral bezig was met doorgaan. Ik was er voor iedereen, behalve voor mezelf.
Ik dacht dat ik verder was
Na die eerste miskramen richtte ik mij volledig op onze kinderwens.
Toen ik later ontdekte dat ik onbewust al langere tijd tegen een burn-out aan zat, besefte ik hoeveel ik van mezelf had gevraagd.
Na mijn herstel werd ik opnieuw zwanger en werd onze eerste dochter geboren. Dat voelde als een nieuw begin.
Een jaar later raakte ik opnieuw zwanger. Na het zien van een kloppend hartje durfden we voorzichtig vooruit te kijken. We dachten dat de periode van miskramen achter ons lag.
Dat bleek anders.
Het moment waarop alles veranderde
Tijdens de termijnecho kregen we het nieuws dat het hartje van onze baby niet meer klopte.
De miskraam die volgde was traumatisch.
Daarna voelde ik bijna niets meer.
Mijn lichaam leek zichzelf te beschermen. Ik functioneerde, maar was emotioneel afgesloten.
Toen die verdoving langzaam verdween, wist ik niet wat ik met mijn verdriet moest. Ik reageerde sneller geïrriteerd, trok mij terug en raakte steeds verder verwijderd van mezelf en de mensen die mij lief waren.
Daarnaast voelde ik een voortdurende strijd in mezelf. Aan de ene kant was er de liefde en het geluk dat ik voelde voor mijn dochter. Aan de andere kant was er het gemis van onze baby en de pijn van alles wat we hadden verloren.
Ik bleef maar denken hoe ver ik nu zwanger zou zijn geweest. Dat was het moment waarop ik mezelf afvroeg:
Hoe kom ik hier weer uit?
Ik zocht geen manier om het te vergeten
Ik zocht een manier om ermee te leren leven.
Ik wilde niet alleen herstellen zodat ik weer kon functioneren. Ik wilde herstellen voor mezelf. Ik wilde weer goed slapen, kunnen genieten van mijn gezin, mijn werk en het leven. Ik wilde begrijpen waarom ik zo reageerde en waarom ik mezelf steeds verder kwijtraakte.
Voor het eerst gaf ik mezelf toestemming om stil te staan.
Niet om in mijn verdriet te blijven hangen, maar juist om het niet langer weg te drukken.
Langzaam begon ik patronen te herkennen. Ik ontdekte hoe ik jarenlang vooral had overleefd en hoeveel ruimte er ontstond zodra ik mijn emoties niet meer voortdurend probeerde te onderdrukken.
Mijn herstel ging niet over één grote doorbraak.
Het ging over kleine stappen. Over bewustwording. Over eerlijk durven kijken naar mezelf. Over opnieuw leren vertrouwen.
Een ander leven, dezelfde vrouw
Na mijn vierde miskraam mocht ik opnieuw zwanger worden.
Dat bracht veel dankbaarheid, maar ook onzekerheid en angst met zich mee. Die gevoelens verdwenen niet vanzelf.
Wat wel veranderde, was hoe ik ermee omging.
Ik had geleerd om ruimte te geven aan wat ik voelde, zonder dat het mijn hele leven overnam.
Inmiddels ben ik moeder van twee prachtige dochters.
Mijn miskramen zijn nog steeds onderdeel van mijn verhaal, maar ze bepalen niet langer wie ik ben of hoe ik iedere dag leef.
Dat gun ik jou ook.
Waarom ik My Dear heb opgericht
Tijdens mijn eigen herstel miste ik begeleiding die verder ging dan alleen uitleg over wat er lichamelijk gebeurde.
Ik zocht iemand die begreep hoe een miskraam je ook mentaal en emotioneel kan raken.
Die handvatten heb ik destijds gemist.
Juist daarom heb ik My Dear opgericht.
Met meer dan twaalf jaar ervaring in het begeleiden van mensen tijdens herstel en re-integratie, aangevuld met mijn opleidingen tot holistisch therapeut en mijn eigen ervaringen met vier miskramen, begeleid ik vrouwen die zichzelf na een miskraam zijn kwijtgeraakt.
Niet omdat ik precies weet hoe jouw verhaal eruitziet.
Maar omdat ik weet hoe het voelt als het leven doorgaat, terwijl jij van binnen bent blijven stilstaan.
Ik geloof niet dat je een miskraam achter je hoeft te laten.
Ik geloof dat je kunt leren ermee te leven, zonder dat het jouw leven blijft beheersen.
Daar help ik je graag bij, stap voor stap.
Herken jij jezelf, maar was jouw verlies anders?
Hoewel ik op deze website schrijf vanuit mijn eigen ervaring met miskramen, is iedere vorm van zwangerschapsverlies anders en ieder verhaal uniek.
Herken jij jezelf in de gevoelens, uitdagingen en het verlangen waarover je leest? Dan ben je van harte welkom om contact met mij op te nemen. Samen kijken we of mijn begeleiding aansluit bij jouw situatie.
Lees hier inspirerende berichten van vrouwen die je voor zijn gegaan in hun eigen proces.
Anoniem
De begeleiding gaf mij de kracht om mijn verlies onder ogen te zien en mijn balans terug te vinden.
Eva
Dankzij de begeleiding voel ik me sterker, zekerder en bewuster van mijn eigen proces. Een hele fijne en professionele ervaring waar ik veel aan heb gehad.
Sophia
Ik ben ontzettend tevreden over de begeleiding die ik heb gekregen. Vanaf het begin voelde ik mij gehoord en begrepen.